(niech ta noc będzie nasza)
Tylko ty i ja
i cisza między słowami
Palce splątane w dłoniach
Bo miłość jest między nami
Chodź, przytul mnie mocniej
niech świat odpłynie dziś
Masz w oczach taki spokój
że chcę w nim zostać i żyć
Twoje serce bije przy moim
tak równo i tak blisko
Jakby noc sama szeptała
że już mamy wszystko
(że już mamy wszystko)
Na podwórku wciąż ten sam cień
Na furtce rdza i dom stary
Uśmiech miał prosty, sens
A teraz cisza chodzi i brak wiary
W kieszeni noszę garść dawnych dni
I żółty liść, co spadł za wcześnie
Pytam noc, gdy nie mogę spać
Czy tamten czas jest gdzieś jeszcze.
Na stole stała herbata, za oknem mrok
Na krześle dzień, co dawno zgasł
Matka wołała: ("wróć synku wróć" )
A wiatr jej głos po łąkach niósł
I tylko zdjęcia, blady znak
Z twarzą, co znał każdy mój strach
Czy ktoś dziś umie znaleźć ślad żeby serce przestało łkać
Zawsze gdy wracam w tamten czas
Serce rozdziera, wspominając mile
Z bagażem doświadczeń i podartych dni
Czy znajdę tamte szczęśliwe chwilę
Czy jest gdzieś taki świat
Bez bólu i bez łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Że człowiek, (człowiekiem jest)
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie pęka głos
Gdzie można wstać bez smutku
I znów uwierzyć w los
Czy jest gdzieś taki świat
Bez bólu i bez łez
Gdzie słońce zawsze grzeje
A serce nie zna burz
Gdzie każdy dzień to cud
A nocą gwiazdy lśnią
Gdzie miłość trwa wiecznie
I nikt nie wyprosi na stąd
Czy jest gdzieś takie miejsce
Że człowiek człowiekiem jest
Gdzie dobroć wciąż zwycięża
A zło odchodzi w cień
Gdzie uśmiech na twarzy
Nie jest tylko maską
Gdzie prawda ma siłę
A kłamstwo jest (porażką)
Czy gdzieś jest takie miejsce
Szczęśliwe i bez wad
Gdzie jest taka kraina
Na którą nas będzie stać
Idę przez puste dni
Z garścią starych zdjęć
Na dłoniach mam kurz i czas
A w sercu cichy lęk
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie mam bólu ani łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie człowiekiem jest
Poprowadź mnie tam
Choćby jeden krok
Bo sam już nie umiem
Udźwignąć tego rok
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie mam bólu ani łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie człowiekiem jest
W kieszeni trzymam żal
Jak kamień pośród dni
A mimo tylu ran
Wciąż chcę do kogoś iść
Nie po cud, nie po znak
Jeśli tam istnieje brzeg
Gdzie milknie stary strach
Jeśli tam można wstać
I nie oglądać łez w ścianach
To weź mnie za ten cień
Co jeszcze wierzyć chce
Bo serce, choć tak zmęczone
Nadal szuka mnie
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie mam bólu ani łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie człowiekiem jest
Poprowadź mnie tam
Choćby jeden krok
Bo sam już nie umiem
Udźwignąć tego rok
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie mam bólu ani łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie człowiekiem jest
A jeśli nie ma drzwi
To pokaż mi choć próg
Gdzie można zrzucić wstyd
I oddać dawny chłód
Czy jest gdzieś taka planeta
Gdzie słońce zawsze świeci jasno
Gdzie deszcz to tylko melodia lekka
Gdzie każda chwila to szczęście własne
Czy jest gdzieś taka dolina
Gdzie wiatr szepcze same dobre słowa
A każda myśl to perła jedyna
Każdy dzień to nadzieja nowa
Jeśli tam kiedyś dojdziesz,
zostaw dla mnie znak.
Może w progu, może w śnie,
może w gałęziach jabłek tak.
Niech mnie poprowadzi głos,
co nie boi się drżeć.
Bo jeśli istnieje taki brzeg,
to chcę tam z tobą przejść.
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie mam bólu ani łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie człowiekiem, człowiekiem jest
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie serce nie zna ran
Gdzie wracam bez strachu
I w nim nie jestem sam
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie mam bólu ani łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie człowiekiem, człowiekiem jest
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie serce nie zna już ran
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie wracam, i nie jestem sam
Ja niosę stracone lata
Co pękły jak cienkie szkło
I imię, co siedzi w pamięci
Gdy wiatr przegania mrok
Imię było normalne
Lecz miłości była wielka
I gdzieś to wszystko uciekło
Miłosna poniewierka
Widziałem tyle dróg
I tyle pustych rąk
Że teraz chcę już tylko
Nasz osobisty krąg
Jeśli to tylko sen
Niech trwa, niech trzyma mnie
Bo na tej długiej ziemi
Za często gubię się
A kiedy świt się skrada
Przez szczelinę w drzwi
To chcę, byś była przy mnie
Jak dawniej, blisko, (jak dziś)
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie mam bólu ani łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie człowiekiem, człowiekiem jest
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie serce nie zna już ran
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie wracam, i nie jestem sam
Może to w twoich oczach
Może w zwykłym słowie
Może w tym jednym geście
(Ja już mam zamęt w głowie)
Jeśli gdzieś jest ten brzeg
To prowadź mnie bez dróg
Bo jestem już zmęczony
I tak mi ciężko dłużej tu
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie mam bólu ani łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie człowiekiem, człowiekiem jest
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie serce nie zna już ran
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie wracam, i nie jestem sam
Czy jest gdzieś taka planeta
Gdzie słońce zawsze świeci jasno
Gdzie deszcz to tylko melodia lekka
Gdzie każda chwila to szczęście własne
Czy jest gdzieś taka dolina
Gdzie wiatr szepcze same dobre słowa
Gdzie każda myśl to perła jedyna
Gdzie serce zawsze ma dom od nowa
Czy jest gdzieś taki świat
Bez bólu i bez łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Że człowiekiem. człowiekiem jest
Na stole stygnie chleb,
a w oknie drży deszcz.
Twoja filiżanka stoi tu,
jakbyś miał wrócić jeszcze dziś.
W kieszeni trzymam dzień,
co pękł mi na pół.
I tylko dom pamięta,
jak cicho odszedł ból.
Na schodach skrzypi czas,
pod butem stary kurz.
Wieszakiem milczy płaszcz,
co czekał tyle już.
Na zdjęciu śmiejesz się,
jakby nic nie zgasło.
A ja wciąż pytam noc:
czy wszystko tak po prostu?
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie mam bólu ani łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie człowiekiem, człowiekiem jest
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie serce nie zna ran
Gdzie wracam bez strachu
I znów mam swój dom
Jeśli tam kiedyś dojdziesz,
zostaw dla mnie znak.
Może w progu, może w śnie,
może w gałęziach jabłek tak.
Niech mnie poprowadzi głos,
co nie boi się drżeć.
Bo jeśli istnieje taki brzeg,
to chcę tam z tobą przejść.
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie nie mam bólu ani łez
Czy jest gdzieś takie miejsce
Gdzie człowiekiem, człowiekiem jest
Czy jest gdzieś taki świat
Gdzie serce nie zna ran
Gdzie wracam bez strachu
I znów mam swój dom
Życia nie dostałeś na zawsze
Jesteś tu tylko na chwilę
Więc przeżyj je mądrze
Niby nic, ale aż tyle
Nie masz wieczności na dłoni
Tylko oddech i kilka dróg
Każdy ślad na twojej drodze
Szybko zmyje życia trud
Patrzysz w okno, jak dnia ubywa
Jak się kruszy słońca blask
Tam czeka dom bez powrotu
A czas nie poczeka-(nie wróci brzask)
Życia nie dostałeś na zawsze
To jest dar, nie studnia bez dna
Jesteś tu tylko na chwilę
Jak deszcz, co po szybie gna
Więc nie marnuj słów na pustkę
Nie odkładaj czułości na jutro
Bo gdy serce robi się ciężkie
Jutro już może być za późno
Życia nie dostałeś na zawsze
Jesteś tu tylko na chwilę
Więc przeżyj go mądrze
Bo nikt za ciebie go nie przeżyje
Życia nie dostałeś na zawsze
Nie oddawaj dni bez sensu
Jesteś tu tylko na chwilę
Więc zaufaj swojemu sercu
Niech zostanie po tobie ciepło
Niech zostanie czyjś spokojny sen
Jedno dobre, prawdziwe spojrzenie
Mówi więcej, niż tysiąc przekleństw i łez
Kiedy noc przygasi ci twarz
Kiedy zgaśnie kolejny dzień
Pomyśl tylko, czy żyłeś naprawdę
Czy tylko obok własnych miejsc
Masz tylko ten oddech
i każdy kruchy dzień
Nie trzymaj go w kieszeni
jak drobnych, ani zdjęć
Każdy krok jest liczony
każdy cień ma swój sens
A serce bije cicho
jakby znało swój kres
Patrz, jak w dłoni się rozsypało,
to co miało być wieczne
I nagle zwykły poranek
robi się ostateczny
Nie pytaj, kto ci odda to,
co minęło już
Nie ma drugiej próby
ani cofniętych słów
Kiedy cichnie śmiech
a dom zostaje sam
Zostaje tylko prawda
Bo ciebie już nie ma tam
Więc nie marnuj, czasu na ciszę
tych chwil, (co chcą być tłem)
Bo życie nie poczeka
nie wróci (żaden dzień)
Życia nie dostałeś na zawsze
Jesteś tu tylko na chwilę
Więc przeżyj go mądrze
Bo nikt za ciebie go nie przeżyje
Życia nie dostałeś na zawsze
Nie odda ci go czas
Więc kochaj dziś mocniej
I nie odkładaj na zaś
Życia nie dostałeś na zawsze
To płomień, (nie skarb w szkle)
Więc przeżyj go mądrze
Bo kiedy zgaśnie, zostaje tylko sen
(Tylko sen)
Mam dosyć wszystkiego
Co miało być sensem
Tych mądrych cytatów
Co stały się przekleństwem
Mam dosyć zachwytów
I waszego pieprzenia
Cholernych hipokrytów
Grających na uczuciach, mojego istnienia
Mam dosyć żalów
Nie szczerych wypowiedzi
Pieprzonych balów
I tej licznej gawiedzi
Mam dosyć piękna
Co gryzie mnie w oczy
I fałszywej prawdy
Która miała zaskoczyć
Mam dosyć podchodów
Rozmów naokoło
Tej sztucznej uprzejmości
na każde moje słowo
Mam dosyć litości
Co patrzy z wysoka
Nie chcę jałmużny jak rzuconych kości
A wasze pochwały to pustka głęboka
Mam dosyć żywych
Co chodzą jak cienie
I martwych wspomnień
Co wracają w nocy
Życie na siłę też mam dosyć
I tego
Że ciągle mam wstawać
I
Znów się podnieść
Mam dosyć wszystkiego
Aż boli mnie gardło
Krzyczę do ściany
Bo wszystko przepadło
Jeśli mam utonąć
To w swoim milczeniu
Nie w waszych planach albo sumieniu
Mam dosyć wszystkiego
Aż braknie mi tchu
Nie chcę pocieszeń, złotych myśli, mądrych słów
Zanim mnie zgasicie
Spalę ten most
Mam dosyć wszystkiego
Mam dosyć
Dość
Gdzie dziewczęta z tamtych lat
Z warkoczami aż po pas
Z tamtych zdjęć
Co leżą w szufladzie
To nie my, tam nie ma nas
Gdzie te głosy z potańcówek
Ta muzyka w cichą noc
Gdzie są nasze piękne serca
Kto jeszcze pamięta.
Zapach chleba, "ukochanej babci spracowane ręce"
Gdzie się podział mój ukochany
Stary świat, tyle pięknych radosnych chwil.
Gdy dziadek budził nas o świcie.
A jakie pięknie mieliśmy sny
Gdzie te listy
Które sercem były pisane
I te rumiane policzki
Gdy pod pierzyną były czytane.
Teraz
Jakoś to wszystko jest nie tak
Wszystko inaczej
"Miłości brak"
Gdzie się podział mój ukochany stary świat
Z matczynych dłoni
Z ojca ust
Idzie siostra była siostrą, a bratem był brat.
Tyle dróg przeszliśmy przez ten czas
Dzisiaj tyle ludzi, a jesteśmy sami
Deszcz bardziej mokry
Gdzieś zniknął nasz las
Gdzie się podział mój ukochany stary dom
Imię zapisane na szybie
W świetle z dwóch stron
Tak na chwilę jeszcze raz, zatrzymać tamten czas
Zobaczyć
Stary dom.
Przyjaciół sprzed lat.
Ocalmy chociaż trochę
Tego co było kiedyś w nas
Radość
Miłość
Szacunek
Śmiejesz się głośno
Gdy komuś jest źle
Taki masz dowcip
Taki masz gest
Kopiesz człowieka już leżącego
"Zrobiłeś mu krzywdę"
No i co z tego
Pod maską ukrywasz złe intencje
Udajesz twardziela
Chociaż nim nie jesteś
Bo gdy patrzę ci w oczy na wprost
Widzę w tobie "ucieczkę" przez złość
Przy stole pierwszy rzucasz kamień
A za plecami kręcisz tani dramat
Do słabych jesteś odważy dzielny
Dla silnych jesteś
Mięczakiem bezczelnym
Gdy ktoś cię pyta: „czemu to robisz?”
Znów się wykręcasz
Zgrywasz cwaniaka
Ale ten jeden
Malutki tik
Zdradził cię
I pękł twój bohaterski mit
Jesteś małym podłym człowieczkiem
Co w innych wpycha swój lęk
Ty jesteś tchórzem
Zwykłym tchórzem
Za czyjąś krzywdą chowasz swój lęk
Gdy ujrzałeś w lustrze twarz
spadła ci maska dowcip i żart
Nie uchroni cię żaden szczęśliwy traw
Bo zdradził cię grymas na twarzy
Gdy zobaczyłeś swój podły strach
Jak dobrze mieć kogoś
Kto widzi więcej niż ja sam
Kiedy błądzę znów po domu
Po koszmarnych snach
Jak dobrze mieć czyjeś ręce
Które znają każde moje drżenie
Śmiech w kuchni, po kolacji
I spokój
Gdy przychodzi zmęczenie
[Verse 2]
Patrzysz na mnie tak zwyczajnie
Jakby to był najprostszy dzień
W twojej twarzy jest światło
Którego brakowało mnie
Jakby miłość nie znała granic
I nie trzeba było słów
Tylko kubek ciepłej kawy
Że z tobą mogę być znów
[Chorus]
Jak dobrze mieć kogoś
Kto kocha mnie za nic
Za te wszystkie moje cienie
I za kilka jasnych chwil
Kto zostaje
Gdy jest źle
Gdy milczę
A ty rozumiesz mnie
Gdy jest mi źle, podajesz kubek gorącej kawy
Ty mnie nie pocieszasz, tylko tulisz moje obawy
Nie mówisz "będzie lepiej"
Siadasz obok, trzymając mnie za rękę
Jak dobrze mieć kogoś
Kto kocha mnie za nic
Patrzy na mnie tak spokojnie
Jakby świat był prosty, i poukładany
Jak dobrze
Że jesteś
I czekasz
Patrzysz miłością
Nigdy nie narzekasz
Jak dobrze mieć kogoś
I tym kimś jesteś ty
Układając moje koszmary
W piękne spokojne sny
A kiedy przyjdzie na mnie już pora
I zgaśnie gwar w mojej głowie
Zostanie łóżko
Fotel i szafa
I kilka listów zostawię po sobie
Zegary staną w nieskończoności
Wskazówki drgną i zamarzną w pół
Jakby ktoś zdjął ze ściany kalendarz
I nagle skończył ten długi bieg prób
Na wszystko spojrzę wtedy dookoła
Na każdy drobiazg
Co milczał latami
Na kubek z kawą niedopitą rano
Na kurz
Co tańczy w świetle nad nami
Zobaczę twarze
Które dawno zbladły
Słowa
Których już zmienić się nie da
I tylko w sercu zrobi się ciszej
Jak w pustej sali po końcu wesela
I jestem gotowy iść drogą wieczności
Choć trochę szkoda tych kilku historii
Tych śmiesznych poranków
Późnych powrotów
Listów spalonych
Zbędnych kłótni na życia przystanku
Jeśli tam dalej też ktoś na mnie czeka
Może się spotkam z tym
Kogo mi brak
Zamknę za sobą wszystkie rozdziały
I pójdę dalej
Bo wyznaczony jest dla mnie już trakt
Byłeś mi światem i pierwszym oddechem
po burzy czerwiec pachniał jak wiosna
Bo gdy trzymałeś mnie za rękę
Byłam szczęśliwa i radosna
Patrzyłam jak zasypiasz
licząc, twoje oddechy jak śpisz
Myślałam, że więcej nie trzeba
że mamy już wszystko, (że tylko my)
Układałam plany wakacje, mieszkanie, zwykły dom
Ty w tym samym czasie planowałeś już życie
Ale one już nie było ze mną
Najpierw rozmowy szeptem przez telefon
dziwne wymówki, że nie masz sił
Głowa spuszczona, oczy rozbiegane
I dziwnie opowiadasz, gdy się pytam gdzieś był
Mówiłeś, że jestem, jedyną od lat
Że na pewno innej nie będzie
A potem chowasz telefon przede mną
Gdy się pytam dlaczego, mówisz jesteś w błędzie
To dlaczego widziałam cię w kawiarni przy oknie
Siedziałeś z inną kobietą na naszym miejscu.
Twoje dłonie były na jej dłoniach.
Nawet nie zauważyłeś jak stałam w przejściu.
Byłeś moim światem największą miłością
A ty mnie zdradziłeś z wielką podłością
W naszej kawiarni, przy tym samym oknie
Patrząc jej w oczy z wielką czułością
Wróciłeś pachnąc perfumą której nigdy nie miałam
Mówiłeś "(to nic takiego)" jakby się nic nie stało
Potem szminka na szyi
jak podpis pod (wyrokiem)
twoje oczy uciekające
(Dla mnie to wszystko było szokiem)
Jej perfumy na twojej kurtce, gdy przechodzę obok ciebie
Dlaczego to zrobiłeś, (zepsułeś wszystko)
Mówiłeś że będziesz kochał, nawet o suchym chlebie
Okazałeś się draniem, zrobiłeś że mnie (pośmiewisko)
Byłeś moim światem
I największą miłością
A ty mnie zdradziłeś
Z tak wielką podłością
Byłeś mi oddechem
każdym planem na mój dzień
Układałam twoje imię
Tam gdzie rodził się sen
W twojej bluzie spałam, gdy brakowało mi sił
W twoich żartach tonęłam myśląc, (dobrze że to ty)
Mówiłeś, że jestem twoją jedyną od lat
A potem, (te zdjęcia) (wiadomości), i zawalił mi się świat
Byłeś moim światem
i największą miłością
A ty mnie zdradziłeś
z tak wielką podłością
Rozdarłeś moje niebo
zamieniłeś je w (popiół i żal)
Byłeś moim światem, (a gdzie byłam ja ?)
Teraz patrzę w okno
w którym widziałam nas dwoje
Pierwszy raz rozumiałam,
że bardzo zawiodłam się na tobie
Byłeś moim światem
największą miłością, jaką w sobie miałam
a ty mnie zdradziłeś tak zwyczajnie, a ja tak ciebie kochałam
Byłeś mi domem i całym światem
w twoich ramionach spał mój strach
Teraz my tylko pozostało,
(Ogromny smutek, wielka złość, i żal)
Mój świat był tobą
Jasny i cały
A ty go zburzyłeś
W kawałki małe
Moja miłość płonęła
Jak ogień w nocy
A ty ją zgasiłeś
Bez żadnej pomocy
Szeptałeś mi czułe słowa
Kłamstwa słodkie dziwne
Moje serce wierzyło
Jak dziecko naiwne
Teraz pustka została
I ból głęboki
Jak mogłeś to zrobić
Zabierając radość i uśmiech szeroki
Byłeś moim światem
i największą miłością
a ty mnie zdradziłeś
z jeszcze większą podłością
Oddałam ci serce
w zamian dostałam noc bez snu
nie umiem ci wybaczyć
To już koniec, nie wracaj tu
Oddałam ci serce, ty zrobiłeś ze mnie wroga
Już nic od ciebie nie chcę
Więc żegnaj, to już nie moja droga
Byłeś moim światem
I największą miłością
A ty mnie zdradziłeś
Z wielką podłością
(Byłeś moim światem
I największą miłością)
Okazałeś się zdrajcą
I miłości ciemnością.
Wielkie pragnienie rozpycha mi serce
Budzi te nerwy
Których już nie chcę znać
Żeby w końcu przytulić samego siebie
A nie twój cień za każdym razem brać
Chcę w lustro spojrzeć jak w nowe okno
Widzieć tam człowieka
A nie twoją twarz
Żeby złe myśli wynieść jak śmieci
Zostawić je pod drzwiami tamtych lat
Znów twoje imię podchodzi mi w gardło
Jak łyżka soli wsypana w mój ból
Ja chcę zapomnieć smak twoich obietnic
Oddać ci wszystko i zamknąć ten dług
Niech moje dłonie uczą się czułości
Która nie krwawi
Gdy przychodzi świt
Nie chcę już więcej pamiętać o tobie
Chcę pierwszy raz dla siebie zacząć żyć
Wielkie pragnienie pobudza moje zmysły
Żebym oddał wreszcie szacunek samemu sobie
Żeby złe myśli z mojej głowy wyszły
Jak ptaki w popłochu nad cichym morzem
Nie chcę już więcej pamiętać o tobie
Niech twoje oczy odpłyną w daleki sen
Ja wybieram dzisiaj spokojne powietrze
I cichy szept: "już nie wracam tam
Gdzie ból i lęk"
Wielkie pragnienie pobudza moje zmysły,
Żebym oddał szacunek samemu sobie
Żeby złe myśli z mojej głowy wyszły
Nie chcę już więcej pamiętać o tobie
Wielkie pragnienie tli się jak żar
Żeby wreszcie spojrzeć w lustro bez wstydu
Dać sobie znak
Że jestem wart
Czulej niż kiedyś w twoim odbiciu
Chcę dotknąć ran
Nie bać się blizn
Nie biec już ciągle za twoim cieniem
Każdy mój krok
Każdy mój krzyk
Ma wrócić do mnie
Nie w twoje wspomnienie
Złe myśli krążą jak ptaki nad dnem
W głowie od lat ten sam krótki film
Przewijam sceny
Gdzie gubię się
Gdzie twoje słowa tną wnętrze żył
Nie chcę już więcej pamiętać cię
Imię mi blednie na brzegach ust
Chcę wreszcie szeptać coś dobrego o mnie
Nie modlić się więcej używać pustych snów
Wielkie pragnienie pobudza moje zmysły
Żebym oddał szacunek samemu sobie
Żeby złe myśli z mojej głowy wyszły
Nie chcę już więcej pamiętać o tobie
Niech nowy oddech oczyści każdy dzień
Niech moje serce wreszcie stanie po mej stronie
Zabieram siebie z twoich dawnych rąk
I krok po kroku uczę się żyć po swojemu
Nie przy tobie
Pusta kuchnia
Zimna herbata
Twoja bluza spada z krzesła w dół
Patrzę w okno
W szybie dwie twarze
Ja sprzed lat i ja
Co stoi tu
Gdy masz dziecko
Świat się zawęża
Do małych rąk
Co chwytają czas
Mówisz szeptem: „Już się nie zmieniam”
A w środku boisz się kolejnych lat
Gdy będziesz wołać w środku nocy
Ja pobiegnę
Chociaż brak mi tchu
Choć tak często czuję się słaby
Dla ciebie wstanę z każdego snu
Oddam za ciebie wszystko
Co we mnie
Życie
Dumę
Każdy stary strach
Tylko daj słowo
Jedno
Jedyne
Że nie zgubimy siebie w tych dniach
Kochaj bezwarunkowo
Nawet gdy boli
Nawet gdy cisza dudni jak gniew
Kiedy cię potrzebuje
Bądź przy tej drodze
Choćbyś miał przejść przez ogień i śnieg
Oddasz za nie życie
Serce na dłoni
Z każdą raną pokochasz je znów
Musi dać słowo
Że w środku tej burzy
Zawsze odnajdzie twój dom
Twój próg
Pokonałem wieczność
Chociaż jestem tylko chwilą
Krótki błysk na czyjejś dłoni
Stary ślad pod świeżą blizną
Kiedyś to nastąpić musi
Że odejdę jak ten dym
A zostaną w waszej szafie
Moje słowa, jakiś rym
Gdy mnie już nie będzie
Ktoś przeczyta jakiś wers
Może wnuk a może obcy
Co zabłądzi tu przez deszcz
Moja twórczość tu zostanie
Jak list wciśnięty w drzwi
Ktoś go znajdzie przez przypadek
I pomyśli: "on to pisał on tu żył”
Pokonały wieczność
Moje wiersze i utwory
Jeśli w tobie coś poruszą
To ja żyję dla przekory
Kiedy zgaśnie moje imię
A wspomnienia zmyje deszcz
Pozostaną po mnie Akartki
Które pokonały śmierć
" Pokonałem wieczność"
Bo gdy czytasz moje słowa
W każdym wersie, w każdym błędzie
Słychać dźwięki moich myśli
Będziesz czytać, będą wszędzie
