W ciszy, gdy świat dookoła zamiera,

dwa serca splatają się w jednym rytmie.
Miłość to siła, co drzwi otwiera,
i pisze baśń o wspólnym świcie.

Nie potrzebują słów ani hałasu,
by wiedzieć, co kryje drugie spojrzenie.
Są ponad czasem, w krainie blasku,
gdzie każde dotknięcie to ukojenie.

Idą przez życie dłoń w dłoń chwyceni,
gdy wiatr im sprzyja i gdy burza huczy.
Wzajemnym ciepłem na wskroś otuleni,
bo każde z nich kochać się uczy.

W ich oczach błyszczy ta sama gwiazda,
która prowadzi ich przez ciemności.
Wspólna codzienność, choć tak zwyczajna,
staje się domem pełnym czułości.

Są dla siebie tarczą i schronieniem,
gdy świat zewnętrzny rani i parzy.
Każdym oddechem i każdym marzeniem,
dzielą się pięknem, które im się zdarzy.

Miłość ich nie jest chwilowym szałem,
lecz cichą rzeką, co płynie głęboko.
Jest fundamentem, czystym kryształem,
wznoszącym dusze bardzo wysoko.

Nawet gdy jesień we włosy wplecie
pierwsze pasemka siwego srebra,
będą dla siebie najdrożsi na świecie,
a ich bliskość pozostanie święta.

Bo ta wzajemność to dar nad dary,
dwie drogi zlane w jeden czysty nurt.
Bez żadnej maski, bez żadnej miary,
miłość twardsza niż najtwardszy mur.