Siedzę na rozstaju dróg,

Wiatr tarmosi stary płaszcz.
Pył osiada u mych nóg,
W górze krzyczy czarny ptach.

Cztery strony, cztery sny,
Każda ścieżka kusi czymś.
W oczach lśnią niepewne łzy,
Jak mam dalej w świecie iść?

Prawa droga w słońcu lśni,
Obiecuje łatwy zysk.
Zamknie jednak ważne drzwi,
Zgasi prawdy wolny błysk.

Lewa strona tonie w mgle,
Chowa w mroku stromy stok.
Może tam odnajdę cię,
Gdy uczynię pierwszy krok?

Trzecia ścieżka wiedzie w las,
Gdzie ucichnie ziemski szum.
Tam zatrzyma się mój czas,
Z dala od krzykliwych tłumów.

Czwarty szlak zarośnięty jest,
Nikt nie chodził po nim lat.
To dla serca trudny test,
Tam się kończy znany świat.

Zegar bije w piersi mej,
Czas ucieka, goni noc.
Zimny wieczór niesie chłód,
Gwiazdy tracą swoją moc.

Popchnął mnie nieznany zew,
W dziki i nieznany las.
Wokół szumi mądrość drzew,
To tą drogą pójdę raz.